คู่มือท่องเที่ยวปราสาทคารัตสึ ชมวิวทะเลและแนวสนสุดตระการตา

เทราซาวะ ฮิโรทากะ (Terazawa Hirotaka) ผู้ใต้บังคับบัญชาของโทโยโทมิ ฮิเดโยชิ (Toyotomi Hideyoshi) ได้เป็นเจ้าเมืองของแคว้นคารัตสึ (ปัจจุบันคือเมืองคารัตสึ)
ปี 1602 เทราซาวะ ฮิโรทากะเริ่มลงมือสร้าง “ปราสาทคารัตสึ”
ในการสร้างปราสาท ได้เริ่มจากงานก่อสร้างเพื่อรวมปากแม่น้ำมัตสึอุระและแม่น้ำคันดะให้เป็นเส้นเดียว พร้อมซ่อมแซมพื้นที่ชุ่มน้ำที่เคยเกิดน้ำท่วม
ย้ายวัสดุก่อสร้างจาก “ปราสาทนาโกย่า” ที่กลายเป็นปราสาทร้างเนื่องจากยกเลิกการยกทัพไปเกาหลี
เชื่อกันว่าการขนย้ายใช้เส้นทางทางทะเลจากแหลมฮาโดะ
ปี 1608 “ปราสาทคารัตสึ” สร้างเสร็จสมบูรณ์
หลังตระกูลเทราซาวะซึ่งเป็นเจ้าเมืองรุ่นแรกสิ้นสาย ได้มีตระกูลไดเมียว (ซามูไรที่รับใช้โชกุน) สืบต่อเป็นเจ้าเมืองรวม 5 ตระกูล ได้แก่ ตระกูลโอกิวะ ตระกูลมัตสึไดระ ตระกูลโดอิ ตระกูลมิสึโนะ และตระกูลโอกาซาวาระ
ปี 1871 ถูกยกเลิกสถานะเป็นปราสาท และปรับเป็นสวนไมซึรุ
ปี 1966 สร้างหอคอยปราสาทขึ้นเป็นสถานที่ท่องเที่ยว
ปี 1989 มีการบูรณะคูเมืองฮิโงะและกำแพงหิน ปี 1992 บูรณะกลองโทกิ ปี 1993 บูรณะหอตัตสึมิในเขตซันโนะมารุ
และในปี 2017 ได้รับคัดเลือกเป็น “ปราสาทชื่อดัง 100 แห่งของญี่ปุ่น (ชุดต่อเนื่อง)”

หากเดินทางด้วยรถไฟ จาก “สนามบินฟุกุโอกะ” ไปยังสถานีคารัตสึของ JR สายชิคุฮิ ใช้เวลานั่งประมาณ 80 นาที
หลังผ่านสถานีเมอิโนฮามะจะเปลี่ยนเป็นขบวนด่วนของ JR สายชิคุฮิ แต่ไปถึง “สถานีคารัตสึ” แบบตรง จึงไม่ต้องเปลี่ยนขบวน
หากเป็นรถบัสด่วน ใช้เวลานั่งประมาณ 1 ชั่วโมง 50 นาที ออกเดินทางจากทางเหนือของอาคารผู้โดยสารเที่ยวบินภายในประเทศ
หลังลงจากสถานีหรือป้ายรถบัส ยังต้องใช้เวลาเดินไป “ปราสาทคารัตสึ” พอสมควร ช่วงหน้าร้อนอย่าลืมเติมน้ำให้เพียงพอ

จริง ๆ แล้วไม่มีบันทึกในเอกสารว่าที่นี่เคยมีหอคอยมาก่อน และก็ไม่ปรากฏในแผนผังภาพด้วย
หอคอยในปัจจุบันเป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 5 ชั้น สร้างขึ้นในปี 1966
หอคอยสูง 27 เมตร และทำหน้าที่เป็นพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่น
ผนังปูนสีขาวและราวกันตกสีแดงบนชั้นบนสุดสวยเด่น ภายนอกเองก็ไม่ควรพลาด

อุโมงค์วิสทีเรียสีม่วงอ่อนอันงดงามตั้งอยู่บริเวณกึ่งกลางของลานที่มีหอคอยปราสาท พื้นที่รวม 500 ตร.ม.
มีจำนวนดอกมากกว่า 50,000 ดอก และเป็นอนุสรณ์ธรรมชาติของเมืองคารัตสึ โดยมีอายุต้นมากกว่า 100 ปี
ช่วงที่สวยที่สุดคือราวกลางเมษายนถึงต้นพฤษภาคม และจะเผยความน่ารักละมุนให้ได้ชม
ช่อดอกยาวมากกว่า 1 เมตรอย่างสมดุล และสามารถถ่ายภาพร่วมกับหอคอยปราสาทได้อย่างสวยงาม

หอคอยปราสาทจะมีการไลต์อัปตั้งแต่พระอาทิตย์ตกจนถึง 22:00
แม้เวลาอาจเปลี่ยนตามฤดูกาล แต่ภาพลอยเด่นยามค่ำคืนนั้นพิเศษเป็นอย่างยิ่ง
ต่างจากปราสาทที่เห็นภายใต้แสงอาทิตย์ บรรยากาศจะดูขรึมและสง่างาม
แม้มองจากไกลก็ยังสวยงามลุ่มลึก

ภายในบริเวณสามารถชมซากุระประมาณ 220 ต้น เช่น โซเมโยชิโนะและยามะซากุระ
ช่วงที่สวยที่สุดคือปลายมีนาคมถึงต้นเมษายน
ซากุระจะบานตั้งแต่ทางเข้าไปจนรอบ ๆ หอคอย ราวกับมาต้อนรับนักท่องเที่ยวที่มาเยือน
แม้จะคนละช่วงกับอุโมงค์วิสทีเรีย แต่ภาพที่เข้ากับ “ปราสาทคารัตสึ” นั้นดูสง่างามมาก
หอคอยที่ไลต์อัปพร้อมซากุระจะส่องประกายราวกับอยู่คนละมิติ

“สะพานโจไน” เป็นสะพานคนเดินยาวประมาณ 100 เมตร พาดข้ามปากแม่น้ำมัตสึอุระ และเป็นทางเข้าของ “ปราสาทคารัตสึ”
สร้างด้วยหินคารัตสึ หินแกรนิต และไม้ เป็นสะพานโค้งอ่อน ๆ ที่เต็มไปด้วยเสน่ห์แบบญี่ปุ่น
ระบบไฟใช้โคมน้ำมันแขวนแบบ 2 ดวง ชนิดหลอดโซเดียม
ถ่ายภาพโดยมีหอคอยปราสาทเป็นฉากหลังได้อย่างมีรสนิยม

แนวป่าสนที่ทอดยาวเลียบอ่าวคารัตสึ ราวกับเส้นโค้งของสายรุ้ง ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นสถานที่ทิวทัศน์พิเศษของประเทศ
เริ่มต้นจากต้นศตวรรษที่ 17 เมื่อเจ้าเมืองคนแรกของแคว้นคารัตสึ เทราซาวะ ฮิโรทากะ ปลูกเป็นแนวกันลมและกันคลื่น ปัจจุบันมีความยาวประมาณ 4.5 กม. กว้างประมาณ 500 ม. และมีสนดำญี่ปุ่นขึ้นหนาแน่นราว 1 ล้านต้น
ทุกวันนี้ยังถูกนับเป็นหนึ่งใน “สามป่าสนชื่อดังของญี่ปุ่น” ร่วมกับมิโฮะโนะมัตสึบาระและเคฮิโนะมัตสึบาระ
หลังเดินเล่นท่ามกลางป่าสนให้ความรู้สึกเหมือนได้อาบป่าแล้ว แนะนำให้ไปยังจุดชมวิว “จุดชมวิวคางามิยามะ” ที่อยู่ลงไปทางใต้ราว 5 กม. คุณจะได้ดื่มด่ำวิวพาโนรามาอันงดงามของท้องฟ้าสีคราม ทะเล และแนวป่าสนสีเขียว

“อดีตคฤหาสน์ทากาโทริ” ตั้งอยู่ริมทะเลใกล้ปราสาทคารัตสึ เป็นคฤหาสน์ของทากาโทริ โคเระโยชิ เจ้าของเหมืองถ่านหินหลายแห่ง เช่น เหมืองคิชิมะ และได้รับฉายา “ราชาเหมืองถ่านแห่งฮิเซ็น”
สร้างขึ้นในปีเมจิ 38 (1905) เพื่อเป็นทั้งบ้านพักและเรือนรับรอง บนพื้นที่กว้างราว 2,300 สึโบะ และมีอาคารขนาดใหญ่ 2 หลังเรียงกัน ได้แก่ อาคารโถงใหญ่และอาคารที่พักอาศัย
ตัวอาคารยึดพื้นฐานสไตล์ญี่ปุ่น แต่ผสมผสานห้องแบบตะวันตก เป็นเอกลักษณ์ของสถาปัตยกรรมญี่ปุ่นสมัยใหม่ในยุคนั้น
อีกด้านหนึ่ง สะท้อนความชื่นชอบละครโนของโคเระโยชิ ด้วยการทำเวทีโนพื้นไม้ไว้ในโถงใหญ่ เป็นงานออกแบบที่大胆และมีเอกลักษณ์น่าประทับใจ