ทริปเที่ยวโตเกียวย่านชิตะมาจิแบบเต็มอิ่ม คู่มือเดินเล่นชิบามาตะตลอด 1 วัน

สิ่งที่รอต้อนรับคุณที่สถานีชิบามาตะคือรูปปั้นทองแดงของโทระซังและซากุระน้องสาว ตัวเอกของภาพยนตร์เรื่อง “Otoko wa Tsurai yo” รูปปั้นโทระซังสร้างจากภาพ “โทระซังหันกลับมามองขณะออกเดินทาง” สีหน้าและท่าทางดูสมจริงมาก จนให้ความรู้สึกราวกับอยู่ในฉากหนึ่งของภาพยนตร์ เป็นจุดถ่ายรูปยอดนิยมที่ใครเห็นก็อยากหยิบกล้องขึ้นมาถ่าย

ระหว่างเดินจากหน้าสถานีชิบามาตะไปยังถนนหน้าวัดไทชะคุเท็น จะมีศูนย์ข้อมูลท่องเที่ยวชิบามาตะอยู่ก่อนถึงทางเข้าถนนหน้าวัด ที่นี่มีแผนที่และโบรชัวร์ท่องเที่ยวของเขตคัตสึชิกะ ชิบามาตะ และโตเกียวโดยรวม แนะนำให้แวะเช็กข้อมูลก่อนออกเดินเล่น

ไทชะคุเท็นเป็นวัดที่เชื่อกันว่าให้พรด้านการหายจากโรคภัย และได้รับความศรัทธาจากประชาชนมาเกือบ 400 ปี เมื่อผ่านประตูนิโอเท็นมงอันงดงามดุจงานศิลป์เข้าไป จะเห็น “ไทชะคุโด” ตั้งอยู่ด้านหน้า
ไทชะคุโดเป็นจุดหลักที่ผู้คนจำนวนมากมาสักการะ ต้นสนดำที่แผ่กิ่งปกคลุมราวกับโอบอาคารแห่งนี้มีชื่อว่า “ซุยริวโนะมัตสึ” มีอายุเกิน 400 ปี และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์ธรรมชาติของกรุงโตเกียว ว่ากันว่าชื่อนี้มาจากลักษณะลำต้นที่ยืดตรงขึ้นด้านบนและกิ่งใหญ่ที่แผ่ออกสามทิศ ดูคล้ายมังกรกำลังทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า

ทางเดินจากด้านขวาของไทชะคุโดที่เชื่อมไปยังแกลเลอรีงานแกะสลักและอาคารไดคะคุเด็น มีค่าเข้าชม 400 เยน (เด็ก 200 เยน) แต่เต็มไปด้วยงานแกะสลักอันประณีตที่ได้รับการยกย่องว่าระดับสมบัติชาติ คุ้มค่าแก่การชมอย่างยิ่ง อีกทั้งสวน “ซุยเคเอ็น” ที่มองเห็นได้จากไดคะคุเด็นก็เผยให้เห็นทัศนียภาพอันอ่อนช้อย จนแทบไม่เชื่อว่าอยู่ใจกลางเมือง

เมื่อออกจากไทชะคุเท็น จะเห็นร้านโซโนะดะชินบุสึกุเท็นอยู่ตรงหน้าวัด ลองแวะเข้าไปดูได้ ของที่ขายคือของเล่นพื้นบ้านดั้งเดิมของชิบามาตะ มีชื่อว่า “ฮาจิกิซารุ” เป็นลิงที่เกาะอยู่กับไม้และเล่นโดยใช้นิ้วดีด เชื่อกันว่าลิงเป็นผู้รับใช้ของไทชะคุเท็น และมีความหมายว่า “ปัดเป่าเคราะห์ร้ายและส่งโชคให้พุ่งสูงขึ้น” จึงถือเป็นของมงคลที่เหมาะซื้อเป็นของฝาก

สำหรับของขึ้นชื่อของชิบามาตะ “คุซะดังโงะ” เป็นชื่อที่มักถูกพูดถึงเสมอ แม้แต่บ้านของโทระซังในภาพยนตร์เรื่อง “Otoko wa Tsurai yo” ก็เป็นร้านดังโงะ จะนั่งกินในร้านแบบสบายๆ ก็ได้ เดินกินไปด้วยก็ได้ หรือจะลองชิมเปรียบเทียบจากหลายร้านก็สนุกไม่แพ้กัน

ร้านดังโงะที่อยู่ใกล้ไทชะคุเท็นที่สุดคือ “คาเมยะฮมโปะ” ร้านเก่าแก่ที่ก่อตั้งในปี 1901 และยังเป็นหนึ่งในร้านต้นแบบของร้านดังโงะบ้านโทระซังในเรื่อง “Otoko wa Tsurai yo” จึงมีชื่อเสียงในฐานะสถานที่ถ่ายทำด้วย แม้ตัวร้านจะไม่ได้คงสภาพเดิมทั้งหมด แต่ก็ยังรักษาบรรยากาศชวนคิดถึงเอาไว้ได้อย่างดี

บนถนนหน้าวัดยังมีร้านดังโงะเก่าแก่อีกหลายร้านเรียงรายอยู่ด้วย เช่น “ทาคากิยะโรโฮะ” ที่นักแสดงและทีมงานภาพยนตร์เรื่อง “Otoko wa Tsurai yo” ชื่นชอบ “โทระยะ” ที่ใช้ในภาพยนตร์ และ “โยชิโนะยะ”, “ยามาโตะยะ” ที่สามารถชมขั้นตอนการทำหน้าร้านได้ด้วย ลองซื้อทีละน้อยแล้วชิมเปรียบเทียบก็น่าสนุก

ชิบามาตะอยู่ใกล้แม่น้ำ จึงเป็นพื้นที่ที่ในอดีตจับปลาน้ำจืดอย่างปลาไหลและปลาคาร์ปได้มาก และมีร้านที่คอยต้อนรับนักเดินทางกับผู้มาสักการะด้วยอาหารปลาน้ำจืด อาหารประเภทนี้มีชื่อเสียงถึงขั้นปรากฏอยู่บ่อยครั้งในวรรณกรรมญี่ปุ่น ปัจจุบันก็ยังมีร้านอาหารปลาน้ำจืดอยู่หลายแห่ง โดยเฉพาะ “คาวะจิยะ” ร้านเก่าแก่ที่ครองใจผู้คนมานานกว่า 250 ปี ตัวร้านมีบรรยากาศเหมือนเรียวกังเก่าแก่ และป้ายคำว่า “ต้นตำรับคัปโปะปลาน้ำจืด” ก็ดูสง่างามน่าเชื่อถือ

ที่นี่มีทั้งโซนร้านอาหาร ห้องเสื่อทาทามิสำหรับคอร์สอาหาร บริการจัดส่ง และซื้อกลับบ้าน จึงรองรับได้ตั้งแต่มาคนเดียวไปจนถึงมาเป็นกลุ่มใหญ่
สวนกลางที่มองเห็นจากโซนร้านอาหารก็ช่วยเติมความรื่นรมย์ให้สายตาและจิตใจด้วยภาพงามตามฤดูกาล

เมนูที่พูดถึงร้านนี้แล้วพลาดไม่ได้คือ “อุนะจู” ข้าวหน้าปลาไหลที่สืบทอดรสชาติมาตั้งแต่ก่อตั้งร้าน โดยให้ความสำคัญกับรสชาติแบบดั้งเดิม ระดับการย่างที่พอดีอย่างยอดเยี่ยมคือฝีมือที่มีได้เฉพาะช่างผู้มากประสบการณ์และทักษะเท่านั้น
ส่วนปลาไหลซึ่งเป็นพระเอกของเมนูก็ผ่านการคัดสรรอย่างพิถีพิถัน เช่น เปลี่ยนแหล่งเพาะเลี้ยงตามฤดูกาล

ในย่านนี้ยังมีร้านอาหารปลาน้ำจืดเก่าแก่อีกหลายแห่งที่ก่อตั้งมานานกว่า 200 ปี เช่น “เอบิสึยะ” และ “คาวะจิน” ถ้ามาชิบามาตะ ก็อยากชวนให้ลองชิมอาหารปลาน้ำจืดสักครั้ง

กลางถนนหน้าวัด มีร้านขนมญี่ปุ่น “อิชิอิ” ที่ส่งกลิ่นหอมหวานดึงดูดผู้คนที่เดินผ่านไปมา
แม้จะมีสินค้าขึ้นชื่อและยอดนิยมมากมาย แต่ของที่แนะนำเป็นพิเศษคือ “โคเมะโคเมะโรล ที่ถือกำเนิดจากข้าว” เนื่องจากขนมญี่ปุ่นหลายชนิดทำจากข้าว จึงเกิดแนวคิดพัฒนาขนมตะวันตกที่ใช้ข้าวขึ้นมา แป้งโรลเนื้อหนึบจากแป้งข้าวเจ้าห่อครีมสดแน่นๆ แล้วโรยด้วยน้ำตาลญี่ปุ่นชั้นดี “วะซัมบง” ก่อนนำไปเบิร์นให้ผิวด้านนอกเกรียมนิดๆ เป็นโรลเค้กสัมผัสใหม่ที่ได้รสวัตถุดิบดีแบบเรียบง่าย ด้านนอกกรุบกรอบ ด้านในนุ่มฟูและเหนียวนุ่ม

อีกหนึ่งของกินขึ้นชื่อของชิบามาตะที่ดังไม่แพ้ดังโงะและอาหารปลาน้ำจืดก็คือเซ็มเบ้ จะกินแบบเพลินๆ ตอนเพิ่งย่างเสร็จก็ดี หรือซื้อกลับเป็นของฝากก็เหมาะ ลองปล่อยตัวไปกับกลิ่นหอมของโชยุแล้วแวะดูร้านเซ็มเบ้กัน
“อาซาโนะยะเซ็มเบ้เท็น” ตั้งอยู่บนถนนหน้าวัดไทชะคุเท็น ห่างจากสถานีชิบามาตะประมาณ 5 นาที ร้านนี้ทำทุกอย่างด้วยมือ ตั้งแต่แป้งจนถึงการย่างทีละแผ่นบนตะแกรงภายในร้าน กลิ่นโชยุที่กำลังเกรียมหอมฟุ้งไปทั่ว เซ็มเบ้ทำมือที่ใส่ใจทุกขั้นตอนจึงเหมาะมากสำหรับซื้อเป็นของฝาก นอกจากนี้ยังมีร้านอื่นๆ เช่น “คาเนะโกะยะ” และ “ทาจิบานะยะ” ที่จำหน่ายเซ็มเบ้หลากหลายรสชาติ

หลังอิ่มอร่อยระหว่างเดินย้อนกลับจากไทชะคุเท็นมาถึงทางออกของถนนหน้าวัด คุณจะเห็นอาคารที่โดดเด่นสะดุดตา ที่นี่คือ “ชิบามาตะไฮคาระโยโกะโจ” ด้านหน้ามีตู้ขายของอัตโนมัติทรงหุ่นยนต์ สถานที่แห่งนี้ก็คือร้านขนมโบราณแบบที่เคยเป็นแหล่งพบปะของเด็กๆ โตเกียวในวันวานนั่นเอง

ภายในเรียงรายไปด้วยขนมโบราณตั้งแต่ของชวนคิดถึงไปจนถึงของยุคใหม่ ราคาก็เป็นมิตร โดยขนมแบบแยกชิ้นส่วนใหญ่ราคาเพียงไม่กี่สิบเยน ลองเลือกดูแบบย้อนวัยได้เต็มที่ จะซื้อนิดหน่อยก็ได้ หรือจะซื้อแบบจัดเต็มก็สนุก นอกจากนี้ยังมีมุมเล่นเกม แต่แน่นอนว่าไม่ใช่เกมแบบศูนย์เกมสมัยนี้ หากเป็นเกมเรโทรเรียบง่ายแบบดั้งเดิม

ชั้น 2 เป็นพิพิธภัณฑ์ของเล่น สามารถซื้อตั๋วเข้าชมได้ที่แคชเชียร์ของร้านขนมชั้น 1 และมีการจัดแสดงของเล่นมากมายที่เคยครองใจเด็กๆ เมื่อราวครึ่งศตวรรษก่อน

พอเดินมาถึงย่านริมแม่น้ำ จุดหนึ่งที่ชวนให้แวะคือ “ยามะโมะโตะเท” อดีตบ้านพักของคุณยามะโมะโตะ ผู้ก่อตั้งโรงงานชิ้นส่วนกล้องถ่ายรูปในชิบามาตะ คฤหาสน์ที่สร้างขึ้นเมื่อประมาณ 100 ปีก่อนแห่งนี้โดดเด่นด้วยสถาปัตยกรรมญี่ปุ่นสมัยใหม่ที่ผสานรูปแบบโชอินสึคุริอันมีเสน่ห์เข้ากับสถาปัตยกรรมตะวันตก จุดเด่นที่สุดของยามะโมะโตะเทคือสวนญี่ปุ่นอันงดงาม ซึ่งติดอันดับต้นๆ ทุกปีจากนิตยสารเฉพาะทางด้านสวนญี่ปุ่นของสหรัฐอเมริกา “Journal of Japanese Gardening” ด้วยค่าเข้าชมเพียง 100 เยน คุณก็สามารถนั่งผ่อนคลายพลางชมสวนสวย พร้อมจิบมัทฉะและทานขนมญี่ปุ่นได้ (มีค่าใช้จ่ายแยก) ภายในสวนมีน้ำตกอยู่ในส่วนลึกที่สุด ทำให้สวนดูมีมิติและความลึกอย่างน่าประทับใจ

ใต้แสงแดดลอดผ่านใบไม้ คุณสามารถนั่งชมสวนญี่ปุ่นแท้ๆ พร้อมเลือกสั่งเครื่องดื่มอย่างมัทฉะหรือกาแฟ รวมถึงของหวานอย่างเซ็นไซได้ ความพิเศษคือแม้ที่นี่จะเป็นทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่จับต้องได้ แต่กลับเปิดโอกาสให้เพลิดเพลินกับอาหารและเครื่องดื่มภายในคฤหาสน์ได้อย่างหรูหรา แถมแต่ละเมนูยังมีราคาเป็นมิตรประมาณ 500 เยนอีกด้วย

ถ้าอยากสัมผัสโลกของภาพยนตร์ระดับตำนานเรื่อง “Otoko wa Tsurai yo” ให้ลึกยิ่งขึ้น ลองแวะไปที่พิพิธภัณฑ์โทระซัง คัตสึชิกะ ชิบามาตะ ภายในมีการจำลองร้านดังโงะ “คุรุมะยะ” ในคัตสึชิกะชิบามาตะ สถานที่ที่โทระซังจะกลับมาเสมอ ฉากนี้ย้ายมาจากเซ็ตถ่ายทำที่ใช้จริง จึงให้ความรู้สึกราวกับได้เข้าไปอยู่ในโลกของภาพยนตร์ด้วยตัวเอง

ภายในจัดแสดงเอกสารและของใช้ประกอบฉากอันล้ำค่าที่ใช้ในผลงานจริง ไม่ต้องกังวลแม้จะไม่เคยดูภาพยนตร์เรื่องนี้มาก่อน เพราะยังสนุกได้แน่นอน นอกจากนี้ยังมีโซนที่สร้างขึ้นโดยอิงภาพเมืองคัตสึชิกะชิบามาตะในช่วงประมาณทศวรรษ 1950–1960 เป็นจุดถ่ายรูปชั้นเยี่ยม มีทั้งโมเดลที่ทำอย่างพิถีพิถันและฮอลล์ที่ได้ยินเสียงชวนคิดถึง ให้คุณสัมผัสญี่ปุ่นเมื่อครึ่งศตวรรษก่อนได้อย่างใกล้ชิด

หากอยากรู้จักเบื้องหลังของภาพยนตร์มากขึ้นอีกหน่อย ด้วยตั๋วของพิพิธภัณฑ์โทระซัง คุณยังสามารถเข้าชมพิพิธภัณฑ์โยจิ ยามาดะได้ด้วย ภายในมีการแนะนำผู้กำกับยามาดะ ฟิล์มที่ใช้ในการถ่ายทำ และตัวอย่างภาพยนตร์ผลงานของผู้กำกับให้ชม

สวนชิบามาตะที่แผ่กว้างอยู่ริมแม่น้ำเอโดะกาวะเป็นพื้นที่เปิดโล่งที่ให้ความรู้สึกสดชื่นมาก ด้วยสายน้ำสีฟ้าและต้นไม้เขียวขจีของเอโดะกาวะ ที่นี่ยังมีสนามเบสบอล จึงเป็นสถานที่สำหรับกิจกรรมสันทนาการและกีฬาอีกด้วย

อาคารน่ารักหลังคาแหลมคล้ายหมวกที่ตั้งอยู่กลางแม่น้ำคือ “หอรับน้ำของโรงกรองน้ำคานามาจิ” สร้างเสร็จในปี 1941 และยังปรากฏในภาพยนตร์เรื่อง “Otoko wa Tsurai yo” รวมถึงการ์ตูนเรื่อง “Kochira Katsushika-ku Kameari Koen-mae Hashutsujo” ด้วย หากลองเข้าไปใกล้ๆ คุณน่าจะประทับใจกับขนาดของมันไม่น้อย

อีกหนึ่งประสบการณ์ที่ไม่ควรพลาดเมื่อมาชิบามาตะคือ “ยากิริโนะวาตาชิ” เรือไม้ที่พาผู้โดยสารข้ามจากชิบามาตะไปยังเมืองมัตสึโดะ จังหวัดชิบะ ซึ่งยังคงเป็นจุดข้ามฟากเพียงแห่งเดียวที่เหลืออยู่ในโตเกียว หากอากาศดี ลมจะพัดเย็นสบาย และยังมองเห็นโตเกียวสกายทรีอยู่ไกลๆ ได้อีกด้วย ความวุ่นวายของเมืองจะค่อยๆ จางหาย เหลือเพียงเสียงน้ำ เสียงนก และบางครั้งก็มีเสียงรถไฟวิ่งผ่านสะพานเหล็กให้ได้ยิน